Wat altijd blijft, is zijn liefde voor familie. Vooral zijn kleinkinderen betekenen veel voor hem. Wanneer zij op bezoek komen, zie je hem opbloeien. Op hun trouwdag is de familie samen langs geweest: taart, een wandeling, samen zijn. Het zijn momenten waarop hij zichtbaar geniet, momenten waarin het nu even klopt. Die verbinding met zijn dierbaren is misschien wel één van de sterkste herinneringen die hij heeft. In het archief zitten talloze foto’s die het verhaal van zijn leven vertellen. Door deze te combineren met beelden van het heden ontstaat een verbonden geheel; vroeger en nu lopen in elkaar over. Die verbinding is fragiel, maar nog altijd aanwezig. Rinus bladert graag door fotoboeken met oude beelden van Valkenswaard.

Hij vertelt erbij, soms helder, soms met gaten of verhalen die niet helemaal kloppen. Dat hoort bij de ziekte. Het laat zien hoe kwetsbaar dementie is, hoe herinneringen vervormen en langzaam verdwijnen. Die kwetsbaarheid raakt hem zelf ook. De laatste tijd is hij vaker opstandig. Hij wil naar huis en begrijpt niet altijd waarom dat niet kan. Het verlangen naar zijn vertrouwde omgeving botst met de realiteit. Om deze onrust te verminderen, wordt hij betrokken bij activiteiten in het verzorgingstehuis. Soms heeft hij er weinig zin in, maar vaak doet hij toch mee.

Het verhaal van Rinus laat zien hoe belangrijk herinneringen zijn bij dementie. Wanneer het heden verwarrend en ongrijpbaar wordt, bieden herinneringen aan vroeger houvast, identiteit en betekenis. Foto’s, verhalen, vertrouwde handelingen en dierbaren vormen bruggen tussen wie iemand was en wie iemand nu is. In die verbinding zit niet alleen verdriet, maar ook warmte, herkenning en menselijkheid.                          

Dementie neemt veel weg, maar zolang herinneringen, hoe fragmentarisch ook, blijven bestaan, blijft er een stukje van de persoon zichtbaar. En juist dat stukje verdient het om gekoesterd te worden.