Zijn zoektocht naar betekenis
Jessica Petrosian en Maud van Aardenne
Waar Diogo Almendra (25) zijn weekenden lange tijd doorbrengt met vrienden en gezelligheid, begint zijn zondagochtend nu in de kerk. Zijn leven verandert niet door één radicale beslissing, maar door een langzaam groeiend gevoel van gemis. Zonder dat hij er actief naar op zoek is, raakt Diogo verwikkeld in een zoektocht naar betekenis. Vragen over wat hem richting geeft en wat voor hem echt van waarde is, spelen steeds vaker op. Wat begint als iets persoonlijks, blijkt herkenbaar voor veel jongvolwassenen die hun weg proberen te vinden in een leven vol keuzes.
Diogo groeit op in een katholiek gezin, met een Portugese vader en een Nederlandse moeder. Het geloof speelt geen actieve rol in het dagelijks leven. Verder lijkt zijn jeugd in veel opzichten op die van zijn leeftijdsgenoten. Vrienden, uitgaan en gezelligheid staan centraal; grote levensvragen blijven op afstand.
Rond zijn tweeëntwintigste begint daar langzaam verandering in te komen Tijdens zijn hbo-studie kiest hij voor de minor Spiritualiteit, waarin ruimte is voor vragen over zingeving, geloof en persoonlijke ontwikkeling. In dat kader trekt Diogo zich drie dagen lang met een kleine groep studenten terug in het klooster Zusters van Denekamp. Hij laat zijn dagelijkse ritme los en zoekt bewust de stilte op. Ver weg van afleiding en prikkels blijft hij achter met zijn eigen gedachten.
“Het is zo’n bijzonder gevoel,” vertelt hij. “Ik voel rust, maar tegelijk ook een drang. Alsof mijn hart verlangt naar het woord van God.”
Eén moment in het klooster blijft hem altijd bij. Hij zit buiten in een groepje, in gesprek met andere studenten, maar voelt steeds sterker dat hij weg moet. “Het is geen gedachte,” zegt hij, “meer een innerlijke drang. Ik weet: ik moet naar boven naar mijn slaapkamer.” Daar pakt hij een Bijbel die hij op het bureau ziet liggen, slaat hem open en begint te lezen. Zijn oog valt op Johannes 14:27: ‘‘Vrede laat ik u, mijn vrede geef ik u; niet zoals de wereld die geeft, geef ik die u. Laat uw hart niet ontroerd worden en niet bevreesd zijn.’’ Hij blijft lezen en voor het eerst zakken de woorden langzaam in. Alles om hem heen lijkt even weg te vallen, alsof er niets anders bestaat dan dat moment. Geen vragen, geen onrust. Alleen een diepe stilte en de aanwezigheid van God.
Terug in het dagelijks leven laat die ervaring hem niet los. Het is geen moment waarop alles verandert, maar iets dat blijft meespelen in zijn gedachten, vaak op momenten waarop hij alleen is. Hij staat bewuster stil bij keuzes die hij eerder vanzelfsprekend vindt en merkt dat hij steeds meer behoefte krijgt aan rust en verdieping.
Op een dag fietst hij door zijn dorp wanneer een bord langs de weg hem laat afremmen: Vrije Baptisten Gemeente Dinxperlo. Er blijkt een nieuwe kerk te zijn geopend. Het gebouw is voor hem geen onbekende plek; hier zat hij vroeger op de basisschool. Juist die herkenning raakt hem en geeft het moment extra betekenis. Wanneer hij voor het eerst de kerk binnenstapt, voelt het meteen vertrouwd. De sfeer is open en gemoedelijk, waardoor hij zich al snel op zijn gemak voelt. “Het voelt alsof ik hier mag zijn zoals ik ben, zonder uitleg of verwachtingen,” vertelt hij. “Dat geeft me het vertrouwen om terug te komen.”
“Er zijn momenten van eenzaamheid. Niet omdat ik twijfel aan mijn keuze, maar omdat ik merk hoe weinig ruimte er soms is voor geloof binnen onze generatie.”
Wat begint als nieuwsgierigheid, groeit uit tot een bewuste overtuiging. Zijn leven krijgt geleidelijk een ander ritme en zijn prioriteiten verschuiven. Hij stopt met drinken, gaat minder uit en richt zijn dagen anders in. Naarmate hij zich verder verdiept in het christelijke geloof, wordt het verlangen om Jezus beter te leren kennen alleen maar sterker.
Die veranderingen blijven echter niet zonder frictie. Voor veel jongeren speelt geloof nauwelijks nog een rol in het dagelijks leven en is het geen onderwerp waar vanzelf over wordt gesproken, zeker niet in vriendschappen die draaien om studie, werk en uitgaan. In gesprekken met vrienden merkt Diogo dat zijn keuzes niet altijd worden begrepen. Wanneer geloof ter sprake komt, valt het soms stil: alsof niemand precies weet wat te zeggen, of bang is iets verkeerds te zeggen. Het onderwerp wordt dan voorzichtig omzeild en het gesprek schuift door naar iets luchtigers. Niet uit afwijzing, maar uit ongemak en juist dat maakt zijn geloof soms tot een eenzame weg.
“Mijn leven is niet kleiner geworden, het heeft juist meer diepgang gekregen.”
Langzaam krijgt zijn sociale leven een andere invulling. De vanzelfsprekende gezelligheid maakt plaats voor momenten die voor hem meer betekenis hebben: tijd met vrienden waarin ruimte is voor echte gesprekken en onderwerpen die verder gaan dan het alledaagse. Tegelijk gaat het gewone leven door. Diogo voetbalt bij de lokale voetbalclub, traint in de sportschool en werkt sinds kort bij de reclassering in Arnhem. Juist binnen die dagelijkse routines merkt hij dat zijn kijk op het leven verandert. Hij ervaart dat God deuren voor hem opent en richting geeft, waardoor hij anders kijkt naar kansen, keuzes en verantwoordelijkheid.
Door God centraal te stellen en de controle niet langer uitsluitend bij zichzelf te leggen, ervaart hij meer rust. Zijn keuzes komen voort uit vertrouwen in de Heer en geven zijn leven een samenhang die hij eerder mist. “Ik weet waar ik voor kies,” zegt hij zonder aarzeling. “Voor een leven met Jezus. Ik vertrouw op de Heer; de rest volgt in zijn eigen tempo.
Wat hij nog mist, is een plek van verbondenheid. Diogo verlangt ernaar zijn geloof niet alleen te beleven, maar juist samen met anderen. Hij is op zoek naar een community waar ruimte is om zich te uiten, ervaringen te delen en samen te groeien. “Ik denk dat een community mijn fundament sterker gaat maken,” zegt hij.
Vanuit dat verlangen bezoekt hij op 7 december 2025 voor het eerst een worshipavond bij de Mozaïek in Veenendaal. Mozaïek staat bekend om haar laagdrempelige karakter en trekt veel jonge gelovigen. De zaal is gevuld met muziek, licht en honderden jongeren die samen aanbidden. “Het is heel indrukwekkend,” vertelt hij. “Zoveel jongeren op één plek, allemaal gericht op Jezus. Tegelijk voelt het ook onwennig.”
“De betekenis heb ik gevonden in Jezus, maar mijn zoektocht naar community is nog niet afgerond.”
De uitbundige manier van aanbidding raakt hem, maar past niet helemaal bij wie hij is. Toch bevestigt de avond iets voor hem. Het laat zien dat er plekken zijn waar geloof gedeeld wordt en waar jongeren samenkomen rondom Jezus, ook al is hij nog zoekende naar de vorm die bij hem past. “Ik denk dat ik meer ingetogen ben. Mijn geloof beleef ik stiller.”
Dit verhaal is verteld door:
