Het hart van SPS
Sophie Boelhouwers
Een voetbalclub is meer dan lijnen op een veld, een bal en twee doelen. Wat een club echt laat leven zijn de mensen die er elke week opnieuw tijd, energie en aandacht in stoppen. Bij Sport vereniging Poortvliet Scherpenisse zijn dat de vrijwilligers: jong en oud, zichtbaar en onzichtbaar, maar allemaal onmisbaar. Zij zorgen ervoor dat trainingen doorgaan, wedstrijden gespeeld worden en dat de club meer is dan alleen een sportvereniging. Op een doorsnee zaterdag komt dat allemaal samen op sport park De’n Aekerboom in Poortvliet
Het is nog vroeg in de ochtend wanneer de eerste vrijwilliger zich al meldt. De velden liggen er stil bij, de lucht is grijs en koud. Terwijl de meeste mensen nog aan de keukentafel zitten, loopt Rien (63) al geconcentreerd over het veld. Met een scherpe blik controleert hij het gras, de belijning en de doelen. Hij herstelt van een ingrijpende operatie en eigenlijk had hij hier nog niet mogen zijn, maar voor Rien is de club geen bijzaak. “Ook al is mijn vrouw jarig of vieren we ons huwelijksjubileum, ik ben elke dag op de club,” zegt hij nuchter. Zijn werk vormt de basis van de hele dag: zonder goed veld geen training, geen wedstrijd en geen plezier.
Elk weekend weer
Langs de lijnen verzamelen zich langzaam de trainers. Janita (37) geeft één van haar spelers verschillende aanwijzingen, voordat ze hem het veld op stuurt. Doordeweeks runt ze samen met haar gezin een boerderij, waar de werkdagen lang en intensief zijn. Toch staat Janita elk weekend en tijdens de trainingen op het veld als trainer en coach. Zelf voetbalde ze jarenlang bij de vrouwen van SPS. Die liefde voor het spel is gebleven. Inmiddels begeleidt ze twee teams, volledig in haar vrije tijd. Ze ziet wie een extra duwtje in de rug nodig heeft en wie juist afgeremd moet worden. Voor haar spelers is ze een vertrouwd gezicht en een belangrijk aanspreekpunt.
Samen één team
Een paar velden verderop klinken enthousiaste stemmen. Olga (20) en Thijmen (18) geven aanwijzingen aan de Jeugd Onder tien. Jarenlang stonden ze samen op het veld als teamgenoten. Nu staan ze opnieuw naast elkaar, maar dit keer langs de lijn. Overdag volgen ze allebei een studie, ’s avonds en op zaterdag zijn ze trainers. Hun jeugdige enthousiasme werkt aanstekelijk. Met geduld leggen ze oefeningen uit, moedigen ze aan en vieren ze elk gescoord doelpunt alsof het een finale is. De jonge spelers luisteren aandachtig. Voor hen zijn Olga en Thijmen echte voorbeelden.
Niet weg te denken
Binnen, in de kantine, is Piet (78) nauwelijks weg te denken. Al bijna dertig jaar is hij het vertrouwde gezicht achter de bar. Jarenlang deed hij dit samen met zijn vrouw Gerda, tot zij overleed. Nu staat hij er afwisselend met andere vrijwilligers, maar altijd met dezelfde toewijding. Hij schenkt koffie, maakt een praatje en houdt alles scherp in de gaten. “Ik was nooit echt een sterspeler,” vertelt hij met een glimlach, “maar achter de bar heb ik mijn plekje gevonden.” Dankzij Piet is de kantine meer dan een ruimte met tafels en stoelen. Het is de plek waar verhalen worden gedeeld, waar winst wordt gevierd en verlies wordt verwerkt. Het is het sociale middel punt van SPS.
Herinneringen maken
Ook buiten de wedstrijden om zijn vrijwilligers onmisbaar. Carmen (21) en Imke (21) spelen samen in het vrouwenteam, maar zetten zich daarnaast in voor de feestcommissie. Tussen slingers, ballonnen en stapels versiering bereiden ze het winterfeest van het aankomende weekend voor. Ze lachen, overleggen en werken hard. Beiden combi neren hun inzet voor de club met hun studie, maar maken hier bewust tijd voor. SPS is voor hen niet alleen een plek om te voet ballen, maar ook een plek om samen herin neringen te maken en een mooi feestje op te bouwen
Tijdens speciale momenten wordt de betrokkenheid misschien wel het meest zichtbaar. Lisa (17), Jasper (17) en Luuk (18) trekken pietenpakken aan en zorgen voor plezier bij de jeugd. De jaarlijkse pietentraining staat op het programma: een partijtje tegen de jongste spelers. Zelf voetballen ze in een ouder jeugdelftal, maar vandaag draait het niet om winnen of verliezen. “Het gaat om lachen, spanning en plezier”, aldus ‘piet’ Luuk. De jeugd kijkt met grote ogen toe, terwijl de ‘pieten’ over het veld rennen. Dit zijn de momenten die kinderen zich later herinneren.
Eerlijk en soepel
Op het veld klinkt het fluitje van scheids rechter Daan (22). Hij studeert bedrijfskunde, werkt daarnaast op een boerderij en voetbalt zelf bij de senioren. Tussen al die drukke bezigheden door staat hij hier, om wedstrijden eerlijk en soepel te laten verlopen. Hij weet uit eigen ervaring hoeveel plezier de jeugd beleeft aan een wedstrijd en hoe belangrijk een goede scheidsrechter daarbij is. “Dat is toch leuk, die kleine spelertjes!”, zegt Daan lachend. Met zijn fluitje bewaakt hij niet alleen de regels, maar ook het plezier.
Aan het einde van de dag keert de rust terug op sportpark De’n Aekerboom. De kantine wordt afgesloten, de laatste lichten gaan uit en de velden liggen er weer verlaten bij. Wat blijft, is het besef dat SPS draait op mensen als Rien, Piet, Janita en alle anderen. Vrijwilligers die tijd, energie en hart geven aan de club. Jong of oud, op het veld of daarbuiten, ze delen allemaal dezelfde passie.
Zonder hen geen trainingen, geen wedstrijden en geen feestdagen.
Zonder hen geen SPS.
Dit verhaal is verteld door:
